مقدمه

سکه مسی هزارساله

برخی از اتفاقات را باید جدی گرفت حتا اگر بسیار ساده به نظر برسند.
سیبی از یک درخت افتاد و نیوتن به رابطه ای فیزیکی بزرگ بنام “جاذبه ی زمین” پی برد.
حال و روز ما هم به گونه ای تصادفی رقم خورد که با توجه به تحصیلاتم در رشته ی کشاورزی با پیدا شدن اتفاقی سکه مسی هزار ساله به پژوهش پیرامون تاریخ شهرم پرداختم و هر چه بیشتر تحقیق می کردم بیشتر می یافتم.
پژوهشها در ابتدا محلی بود و همگی تاریخ شفاهی و سپس تحقیقات کتابخانه ای شد و با ورود دانشمندان بزرگ کشورمان به شهر, پازل و معمای تاریخ این سرزمین بیشتر هویدا می گشت و بر هم می نشست تا تاریخ شگرفی را هویدا سازد.
بسیاری از ناشناخته های تاریخ منطقه رمز گشایی و پرسشهای بی پاسخ مردم جواب داده می شد.
چگونه این همه فقیه و مرجع و دانشمند و فرمانده ی لشگر از شهری که می گویند ابتدایش مشتی یاغی زمان شاه عباس بوده, رشد و نمو پیدا کنند؟
این همه موتورسوار درون شهر که خود نوعی رکود هست چگونه است؟
چرا کلوپ ورزشی دانش (انقلاب) و یا خیابان امام(ره) پایین تر از دیگرخیابهاست به خصوص از سینما لاله به بعد؟
اگر خیابان کشی زمان شیخ بهایی بوده پس چرا خیابانهای دلگشا و شهدا و اسرافیلیان و نظام الملک صاف نیستند؟
اصل مطلب که همانا نقشه ی شیخ بهایی است چرا موجود نییست؟
چرا نام گدار شمالی شهر, آهنی است؟
کوهلیزونک چگونه لیز شده و مربوط به چه زمانی است؟
نقبهای زیر شهر مربوط به کدام دوران هستند؟
بله, تمام این پرسشها به مرور زمان پاسخ گرفته و پازلی تکمیل شد که در نهایت می توانست ناشناخته های تاریخ را پاسخگو باشد.
در طی این مدت بسیاری عزیزان مرا مشوق بودند هر چند برخی کوته بینان و هیاهوگران مرا از تلاش وا می داشتند که خود جای بسی تعجب بود زمانی که خود را طلایه دار تاریخ و میراث هم قلمداد میکردند لذا در این مجال بر خود لازم می دانم از تلاشهای تمامی عزیزانی که در این مسیر بنده را کمک و تشویق نمودند, سپاسگزاری کنم.
بزرگوارانی چون احمد کاظمیان, مهندس فضل الله خلیلی, مهندس محمد قاهری, فرهاد پالیزبان ونیز اساتید بزرگوار دانشگاه چون محمد ناصری فر, جعفر مهرکیان, دکتر رامشت, دکتر سیروس شفقی, دکتر عبدالمجید رضایی ,دکتر فریدون جنیدی که همیشه مرا یار و همراهی گرانقدر بوده اند.
امیدوارم در بخشهای پیش رو, بتوانیم از راز گشایی تاریخ شهرمان ,نجف آباد, مطالب جالبی را عرضه کنیم تا شرمنده ی نسل حاضر و آینده نباشیم.

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *